Nawet interwencja o wartości prawie 100 miliardów dolarów nie zatrzymała jena przed spadkiem do poziomu 160? Kurs jena oddał prawie połowę odbicia, efekt wspólnej interwencji USA i Japonii stopniowo zanika

Według aplikacji Strefa Finansowa, kurs jena japońskiego kontynuuje niewielkie osłabienie podczas wtorkowych notowań na rynku walutowym, zbliżając się do bardzo kluczowego poziomu, który może wywołać spekulacje na rynku dotyczące kolejnej interwencji japońskich władz finansowych w celu wsparcia jena. Po wspólnej interwencji rządu USA i Japonii jen ponownie zbliża się do poziomu 160 względem dolara; zasadnicza logika opiera się na tym, że interwencja walutowa jest w stanie zmienić krótkoterminowe przepływy kapitałowe, lecz nie może zniwelować słabych perspektyw fiskalnych, różnic w względnych stopach zwrotu oraz funkcji reakcji polityki monetarnej, które są determinantami centralnej wartości kursu walutowego.

We wtorek, ze względu na zamknięcie tokijskiego rynku z powodu święta, zmienność była umiarkowana, lecz traderzy na rynku walutowym przygotowują się na dalsze osłabienie jena, zbliżającym się do 1 dolara za 160 jenów. Ten kluczowy poziom w przeszłości powstrzymywał dalsze spadki jena. Podczas sesji w Londynie jen spadł o 0,1%, do poziomu 1 USD za 159,39 JPY.

W poniedziałek, wraz ze wzrostem wartości dolara względem większości walut z grupy G10, jen spadł o 1%, notując najsłabszy jednodniowy wynik od połowy lutego. Obecnie jen oddał już niemal połowę wzrostów od 31 lipca; tego dnia Japonia i USA po raz pierwszy od 1998 roku przeprowadziły wspólną, skoordynowaną interwencję, aby mocno wesprzeć jena.

Masayuki Nakajima, starszy strateg z japońskiego giganta bankowego Mizuho Bank, napisał w raporcie: „Jeśli kurs USD/JPY wyraźnie przebije psychologicznie ważny poziom 160, obawy rynku dotyczące interwencji mogą się jeszcze nasilić.”

Jak pokazuje powyższy wykres, deprecjacja jena wywołała dyskusję rynkową o potencjalnej dalszej interwencji rządowej — jen oddał już niemal połowę wzrostów uzyskanych po wspólnej akcji skupu jena przez USA i Japonię w lipcu.

Obietnica wsparcia jena przez rząd USA, kierowana przez sekretarz skarbu Janet Yellen, w rzeczywistości ukrywa bardzo ograniczone możliwości interwencyjne.

Wspólna interwencja przyczyniła się do odbicia kursu jena od ekstremalnego, czterdziestoletniego dołka wynoszącego około 164 JPY za 1 USD pod koniec lipca, a w pierwszej połowie tego miesiąca jen chwilowo wzrósł do 155 JPY za 1 USD.

Analizy przeprowadzone na rachunkach Banku Japonii przez instytucje finansowe wskazują, że rządowe instytucje, koordynowane przez Departament Skarbu USA, mogły wydać około 34 mld dolarów na interwencję na rynku walutowym w celu wsparcia jena 31 lipca. Dzień wcześniej, japońskie instytucje rządowe, przy wsparciu USA, mogły wydać aż 53 mld dolarów. Jeśli zostanie to potwierdzone oficjalnie, będzie to najprawdopodobniej największa zanotowana jednodniowa interwencja walutowa w historii.

Jednak wraz z powrotem uwagi uczestników rynku na fundamentalne czynniki napędzające kurs jena, jen ponownie stopniowo się osłabia. Mimo ostrzeżeń ze strony urzędników z Tokio i Waszyngtonu, że są gotowi ponownie podjąć wspólne działania, jeśli będzie to konieczne, rozbieżność stóp procentowych pomiędzy USA a Japonią, niepokój rynków o perspektywy japońskiej polityki fiskalnej i monetarnej oraz geopolityczna niepewność ciągle wywierają presję na jena.

Dla japońskiego rządu największym wyzwaniem jest fakt, że problem nie dotyczy jedynie polityki monetarnej, ale złożonej „trójkątnej zależności: stopy procentowe—finanse—kurs walutowy”, co oznacza, że częste interwencje mogą tylko zwiększyć znaczenie wiarygodności polityki. Japonia musi podnieść stopy procentowe, aby realnie zredukować spread oprocentowania pomiędzy USA a Japonią, lecz wyższe stopy w Japonii podniosą koszt obsługi rekordowego zadłużenia publicznego i premię terminową na japońskich obligacjach skarbowych; jeśli rząd w związku z tym będzie ostrożny wobec szybkiego zaostrzenia polityki Banku Japonii, rynki będą podważać, jak wysoko można faktycznie podnieść stopy procentowe.

Jednocześnie, jeśli Japonia polegać będzie na rezerwach walutowych, by stale skupować jena, może to wiązać się z globalnym przegrupowaniem aktywów obligacyjnych i wywierać efekt spillover na już obciążone dochodowości długoterminowych obligacji amerykańskich — co jest także jednym z kluczowych powodów, dla których USA zdecydowały się na rzadkie, skoordynowane działanie.

Nawet blisko 100 mld USD interwencji nie zatrzyma poziomu 160! Prawdziwa „maszyna napędzająca” dla shortów na jena to nie spekulacja, lecz spread między USA a Japonią

Na przełomie lipca i sierpnia USA i Japonia rzadko wspólnie skupowały jena, co na krótką chwilę obniżyło kurs USD/JPY z około 163,99 do 155,20, ale do 11 sierpnia kurs ponownie wrócił powyżej 159, oddając około połowę wzrostów. Główny problem polega na tym, że Bank Japonii podczas lipcowego spotkania głosował w stosunku 8:1 za pozostawieniem stopy podstawowej na poziomie 1,0%, jedynie Kazuo Takata opowiadał się za podniesieniem jej do 1,25%; tymczasem polityka monetarna USA oraz rentowność obligacji skarbowych na 10 lat i dłużej są wciąż wyraźnie wyższe. Spread krótkoterminowy pomiędzy USA a Japonią wystarcza, aby zachować przewagę rentowności aktywów dolarowych i fundamentalne podstawy carry trade na jenie.

Prezes Banku Japonii, Kazuo Ueda, wysłał „jastrzębi” sygnał, że możliwe jest przyspieszenie podwyżek stóp, co rzeczywiście sprawiło, że rynek postrzega wrześniową podwyżkę jako coraz bardziej realny scenariusz, ale jej oczekiwanie nie równa się już zrealizowanemu zawężeniu spreadu — dopóki wzrost realnej stopy procentowej w Japonii jest wolniejszy niż zgodne prognozy traderów, struktura bazowego rentowności dla shortów na jena nie znika.

Amerykański raport NFP udowodnił w praktyce: prawdziwym czynnikiem trwałego wzrostu wartości jena nie jest „ilość zakupionych jenów przez rząd”, lecz to, czy spread oprocentowania pomiędzy USA a Japonią ulega trwałemu zmniejszeniu. W lipcu amerykański NFP niespodziewanie zmniejszył się o 23 tys., podczas gdy oczekiwano wzrostu o 80 tys.; w rezultacie krótkoterminowe stopy w USA gwałtownie spadły, kurs USD/JPY tego dnia spadł o 1,1% do poziomu 156,68 — to podręcznikowy przykład ponownej wyceny bazowej: rynek obniżył oczekiwania co do zaostrzenia polityki Fed → spadły rentowności USA → zmniejszył się spread dolara → jen wzrósł. Jednak wzrost cen ropy w związku z napięciem na Bliskim Wschodzie i ryzykiem inflacyjnym w USA oraz wzrostem rentowności obligacji, szybko przywróciły dolarowi wsparcie spreadowe, a jen ponownie zbliżył się do poziomu 160.

Wspólna interwencja USA i Japonii przypomina bardziej podniesienie kosztów pozycji short na jenie w momencie jednostronnych, gwałtownych ruchów kursowych, ściśnięcie dźwigni i wprowadzenie „dwustronnego ryzyka”, niż trwałą zmianę ceny równowagi USD/JPY. Dlatego pozycje short znacząco się skurczyły po interwencji, lecz jeśli Bank Japonii nie zacieśni polityki monetarnej, by nadążyć za oczekiwaniami rynkowymi, te pozycje mogą zostać ponownie odbudowane.