Kalihim ng Pananalapi ng US: Ang trilyong halaga ng reserbang ginto sa Fort Knox ay "eksaktong tugma," ngunit ang dolyar ay matagal nang hindi umaasa rito

Noong Mayo ngayong taon, sinabi ni Pangulong Trump ng Estados Unidos sa isang panayam na nais niyang buksan ang Fort Knox sa Kentucky upang tiyakin na ang reserbang ginto ng Amerika ay buo pa rin. Noong panahong iyon, ipinagpapatuloy niya ang mungkahi nilang magpatupad ng audit sa reserba ng ginto, isang ideya na una niyang inilunsad kasama ang dating pinuno ng Kagawaran ng Kahusayan ng Pamahalaan na si Elon Musk noong nakaraang taon, upang imbestigahan ang mga teorya ng sabwatan hinggil sa pagnanakaw ng ginto.

Kamakailan ay tumugon si Kalihim ng Pananalapi ng Estados Unidos Scott Bessent sa programang balita ng Fox News tungkol dito. Aniya, “Ang reserbang ginto ng Estados Unidos ay eksaktong eksakto ang bilang,” ngunit binigyang-diin din niya na ang mga gintong ito ay wala nang aktwal na kaugnayan sa kasalukuyang halaga ng dolyar.

Sabi ni Bessent: “Napuntahan na ng mga opisyal ng pananalapi ang Fort Knox. Ikinalulugod kong ibalita sa lahat, na naroon ang lahat ng ginto at tama ang lahat ng bilang. Mayroon ang Amerika ng pinakamalaking reserba ng ginto sa buong mundo, na ang kasalukuyang halaga ay higit sa isang trilyong dolyar.”

Ayon sa datos ng US Mint, humigit-kumulang 147.3 milyong onsa ng ginto ang kasalukuyang nakatabi sa bullion depository ng Fort Knox. Itinayo ang Fort Knox noong 1918 sa Kentucky at naging mahalagang pasilidad militar ng US noong parehong World War I at World War II at Vietnam War; mas huli namang itinayo ang bullion depository na mula 1937 ay nagsisilbing imbakan ng karamihan sa ginto ng Amerika.

Sa panayam sa Fox News, tinanong si Bessent ng host na narinig niyang Amerika ay tumatanggap pa ng mas maraming ginto mula sa Venezuela. Kinumpirma iyon ni Bessent. “Marami kaming nakuha mula sa Venezuela. Nakuha namin ang ginto,” aniya.

Sinabi ng tanyag na ekonomista na si Peter Schiff na mali ang impormasyon ni Bessent sa panayam tungkol sa lumang gold certificate at silver certificate, at kinuwestiyon ang pagkaunawa ng kalihim sa kasaysayan ng salapi ng Amerika.

Ipinost ni Schiff sa platform na X na maling ipinaalam ni Bessent na maaaring ipalit ng may hawak ng lumang gold certificate o silver certificate ang mga ito sa physical na gold o silver bullion na nakatago sa Fort Knox. Binigyang-diin ni Schiff na mula pa noong 1933 ay hindi na maaaring palitan ang gold certificate at noong 1968 naman natapos ang pagpapalit ng silver certificate.

“Kung ang kasalukuyang Kalihim ng Pananalapi ay napakaignorante sa kasaysayan at kasalukuyang estado ng salapi ng Amerika, bakit tayo dapat maniwala sa sinasabi niya tungkol sa reserbang ginto ng Fort Knox?” tanong ni Schiff sa kanyang post.

Mula Gold Standard Patungo sa Fiat Money

Sa mga nakalipas na dekada, ang Fort Knox at mahigpit nitong military security ay dating mahalagang simbolo ng katatagan ng dolyar at ekonomiya ng Amerika. Ito ay dahil sa Gold Reserve Act ng 1934 na nagtatag ng sistemang sumusuporta sa dolyar gamit ang ginto.

Nagkaroon ng malaking pagbabago sa sistemang ito noong 1971. Nang wakasan ni Pangulong Richard Nixon ang gold standard, nawala ang esensyal na gamit ng reserbang ginto ng Amerika, na binanggit rin ni Bessent sa pinakabagong panayam niya.

Aniya: “Noong una, gumagamit tayo ng silver bilang backing, minsan ginto, tapos noong dekada sitenta, nilipat natin sa tinatawag na fiat money, na hindi nangangailangan ng ginto o pilak na nakatabi sa mga imbakan. Ngunit kung may natitira pang ganitong pisikal na nota na hindi pa napalitan, ang ginto o pilak na panagot ay naroon sa Fort Knox, nakahanda kapag kakailanganin.”

Ang pagtatatag ng gold standard noong 1934 ang naglatag ng pundasyon para sa Bretton Woods system isang dekada mamaya. Ang sistemang ito ang nagkabit ng internasyonal na sistema ng salapi sa ginto: ang iba pang mga pera ay inangkla sa dolyar, at ang dolyar naman ay isinabit sa ginto na may presyong $35 bawat onsa, na nagbigay ng suporta sa katatagan ng palitan sa pandaigdigang kalakalan.

Ngunit pagsapit ng dekada 60, nagsimula nang mabago ang sistemang ito. Tumaas ang inflation sa Amerika dahil sa gastos ng Vietnam War, at bunsod ng paglawak ng supply ng dolyar sa mundo, kulang na ang reserbang ginto ng Amerika para suportahan ito, kaya’t naging overvalued ang dolyar.

Unti-unting napansin ng ibang bansa na nababawasan ang reserbang ginto ng Amerika. Mula 1963 hanggang 1966, tahimik na ibinalik ng France ang kanilang ginto sa bansa dahil sa pangamba na ang lumalaking utang ng Amerika ay magreresulta sa pagbaba ng halaga ng dolyar, at ito ang naghatid kay Nixon na tuluyan nang wakasan ang sistemang ito noong 1971.

Paano Pinalitan ng Petrodollar ang Ginto

Pagwawakas ng gold standard, hindi nawala ang ugnayan ng dolyar at internasyonal na kalakalan—bagkus, ito ay napunta sa langis. Ayon sa artikulo, ang sistema ng petrodollar ay muling nagkonekta sa iba't ibang pera sa dolyar, ngunit ang sentrong sumusuporta sa halaga ng dolyar ay hindi na ginto, kundi langis.

Noong 1974, matapos ang ilang krisis sa langis, nagkasundo ang Amerika at Saudi Arabia: tanging sa dolyar ibebenta ng Saudi ang langis, at magbibigay ang Amerika ng tulong militar. Tinupad ng kasunduang ito ang layunin ni Nixon na panatilihin ang pandaigdigang demand para sa dolyar sa pamamagitan ng langis—isang basikong kalakal na kailangan ng halos lahat ng industriya.

Habang nag-impok ng mas maraming reserbang dolyar ang mga bansang nagluluwas ng langis, ibinuhos naman nila ang perang ito sa merkado ng utang ng Amerika. Sa ganitong paraan, mas lalong naitaguyod ang sentral na papel ng dolyar sa internasyonal na kalakalan at pandaigdigang sistemang pinansiyal.

Tumitinding Presyon sa Paglayo sa Dolyar

Ayon sa artikulo ng “Fortune” website, dati nang naging sandigan ng global trade ang gold standard at petrodollar, ngunit ang mga bagong geopolitical tensions ay maaaring nagpapabilis sa paghina ng dominasyon ng dolyar. Isa sa mga palatandaan nito ay ang pagbaba ng bahagi ng dolyar sa pandaigdigang foreign exchange reserves mula 71% noong 1999 hanggang 57% ngayon, na pinakamababa sa loob ng 25 taon.

Simula noong magsara ang Strait of Hormuz noong katapusan ng Pebrero, iniulat ng mga eksperto sa industriya na may ilang barkong nakadaan sa mahahalagang sea routes dahil nagbayad sila gamit ang RMB. Ipinapakita ng artikulo na bahagi ito ng tahimik na pag-diversify ng mga bansa sa Gulf mula sa dating USD-only na partner at currency, matapos makaranas ng serye ng parusa bago pa ang pamahalaan ni Trump.

Binanggit din sa artikulo na mula Hulyo 2025 hanggang Enero ngayong taon, iniuwi ng France mula New York Fed ang kanilang 129 toneladang gold reserve, iniimbak na ngayon sa Paris, at kumita sila ng $15 bilyon mula sa pagbenta ng dating reserba. Itinanggi ng mga opisyal ng France na may politikal na rason ang hakbang na ito.

Ayon sa isang ulat ni Sana Ur Rehman, market analyst ng EBC Financial Group, na inilabas nitong Mayo para sa mga kliyente, ipinapakita ng gold repatriation ng France at ng Canada na nagtatag ng $25 bilyon na sovereign wealth fund upang mabawasan ang pagdepende sa ekonomiya ng Amerika, na nagsisimula nang pumasok sa bagong yugto ang de-dollarization. Sa pananaw niya, bahagyang sanhi ito ng pagkawala ng kumpiyansa sa dolyar dahil sa mga taripa at iba pang kalituhan sa kalakalan.

Isinulat ni Ur Rehman sa report: “Hindi ito mga kilos ng kalaban. Ito ay mga kilos ng mga kaalyado at partner—nakita nila kung paanong naging sandata ang sistemang pinansiyal na dolyar ng Amerika, kaya tuloy-tuloy nilang napagdesisyunan: kailangan nilang pababain ang exposure sa dolyar.”

Dagdag pa niya: “Ang pagbabago ngayon ay pinangungunahan hindi ng mga kalaban kundi ng mga kaalyado—ito ang dahilan kung bakit ang kasalukuyang sitwasyon ay iba sa anumang yugto ng dominasyon ng dolyar sa nakalipas na walumpung taon.”