Zatrudnienie, ceny ropy i inflacja jednocześnie wywierają presję – jaki sygnał kryje się w okolicach 4400 dla złota?

Portal Finansowy 7 września donosi—— W poniedziałek, 7 września, rynek złota wszedł w typowe okno makroekonomicznego przeszacowania. Cena złota spot oscyluje obecnie wokół 4400 USD/uncję, kontynuując spadek względem poprzedniej sesji. Kluczowym czynnikiem wywołującym korektę cenową nie jest pojedyncza zmiana nastrojów związanych z ryzykiem, lecz jednoczesna rekalibracja oczekiwań dotyczących zatrudnienia, stóp procentowych, energii i inflacji.

W poniedziałek, 7 września, rynek złota wszedł w typowe okno makroekonomicznego przeszacowania. Cena złota spot oscyluje obecnie wokół 4400 USD/uncję, kontynuując spadek względem poprzedniej sesji. Kluczowym czynnikiem wywołującym korektę cenową nie jest pojedyncza zmiana nastrojów związanych z ryzykiem, lecz jednoczesna rekalibracja oczekiwań dotyczących zatrudnienia, stóp procentowych, energii i inflacji.

W sierpniu zatrudnienie w sektorze pozarolniczym w USA wzrosło o 162 tysiące, wyraźnie powyżej wcześniejszych oczekiwań rynkowych na poziomie około 56 tysięcy, a stopa bezrobocia utrzymała się na poziomie 4,1%; kontrakty terminowe na stopy procentowe ponownie zwiększyły prawdopodobieństwo podwyżki stóp przez Fed we wrześniu o 25 punktów bazowych do około 58%–60%. Jednocześnie Brent osiągnął prawie 97 USD za baryłkę, a wzrost ryzyka żeglugowego na Bliskim Wschodzie ponownie podniósł presję inflacyjną na rynku energii.

Prawdziwym wyzwaniem dla złota jest przebudowa wyceny stóp procentowych

Reakcja cross-asset po publikacji raportu o zatrudnieniu w USA była bardzo czytelna. Rentowność amerykańskich obligacji 2-letnich wzrosła do 4,37%, a 10-letnich do 4,78%. Szczególnej uwagi wymaga korekta na krótkim końcu krzywej rentowności, ponieważ jest ona bardziej podatna na zmiany polityki na najbliższych posiedzeniach Fed.

Dla złota kluczowym zmiennym jest koszt alternatywny posiadania aktywów bez odsetek. Gdy dane o zatrudnieniu zmniejszają pilność szybkiego osłabienia gospodarki, a inflacja pozostaje powyżej celu Fed, rynek wycenia wyższe stopy polityki oraz wyższe realne stopy procentowe. Ten mechanizm tłumaczy pozornie sprzeczne zjawisko: eskalacja konfliktów regionalnych zwykle zwiększa popyt na złoto jako ryzyko hedgingowe, ale gdy ta sama sytuacja podnosi ceny energii i ryzyko inflacji oraz zmusza rynek do ponownego uwzględnienia podwyżek stóp, kanał stopy procentowej może czasowo przeważyć nad tradycyjnym kanałem bezpiecznej przystani.

W związku z tym kluczowe dla wyceny złota jest obecnie nie „czy ryzyko rośnie”, ale „jak ryzyko jest przekazywane w łańcuchu wyceny aktywów”. Jeśli ryzyko objawia się głównie jako niepewność finansowa, funkcja hedgingowa złota dominuje; jeśli jest to przede wszystkim wzrost cen ropy, lepkość inflacji i wzrost stóp polityki, ograniczenia wyceny aktywów bez odsetek są znacznie silniejsze.

Brent blisko 97 USD — logika hedgingu jest reinterpretowana przez logikę inflacyjną

7 września Brent wzrósł do około 97 USD za baryłkę, co w ciągu tygodnia oznaczało niemal 8% wzrostu. Przez ostatnie 10 dni przez Cieśninę Ormuz przepływało średnio około 10 statków towarowych dziennie, spadając do najniższego poziomu od maja. Ten szlak od dawna odpowiada za znaczący udział w globalnych dostawach energii, a gdy jego wydajność spada, rynek wycenia nie tylko wielkość rzeczywistych przerw w dostawach, ale przede wszystkim ogólny wzrost kosztów ubezpieczenia transportu, frachtu, zapasów bezpieczeństwa i ryzyka przyszłych dostaw.

Ma to szczególne znaczenie dla złota. Tradycyjne modele często utożsamiają konflikty regionalne z rosnącym popytem na złoto jako bezpieczna przystań, ale w obecnym otoczeniu makroekonomicznym wzrost cen energii wpływa na inflację konsumentów, koszty nakładów przedsiębiorstw i oczekiwania inflacyjne. Innymi słowy, ten sam czynnik ryzyka może zwiększać popyt na złoto w portfelach aktywów, a jednocześnie, poprzez podnoszenie rentowności obligacji, obniżać jego względną atrakcyjność wyceny.

To również tłumaczy, dlaczego w tym tygodniu indeksy cen producentów i konsumentów mają znacznie większe znaczenie niż zwykłe tygodnie danych. Amerykański sierpniowy indeks cen producentów będzie opublikowany 10 września, indeks cen konsumpcyjnych 11 września, a posiedzenie Fed zaplanowano na 15–16 września. Dane dotyczące zatrudnienia, energii i inflacji szybko zostaną uwzględnione w modelach polityki, co może spowodować szybkie przesunięcia w probabilistycznej wycenie ścieżki stóp procentowych.

Obok krótkoterminowej presji stóp procentowych, złoto nadal wykazuje niezależny popyt strukturalny

Patrząc jedynie na stopy procentowe, łatwo nie docenić strukturalnych zmian na rynku złota w ostatnich latach. Najnowsze statystyki pokazują, że światowe oficjalne instytucje w lipcu netto kupiły około 23 ton złota; w drugim kwartale netto zakupiono około 289 ton, wyraźnie więcej niż w pierwszym kwartale, łączny popyt netto w pierwszej połowie roku wyniósł około 345 ton. Inne badania pokazują, że 89% ankietowanych instytucji zarządzających rezerwami oczekuje wzrostu globalnych rezerw złota w ciągu następnych 12 miesięcy, a 45% spodziewa się wzrostu udziału złota w swoich portfelach.

Ten rodzaj popytu różni się zasadniczo od krótkoterminowego handlu makro. Fundusze oparte na stopach procentowych koncentrują się na najbliższych jednej lub dwóch posiedzeniach polityki, podczas gdy instytucje rezerwowe kładą większy nacisk na dywersyfikację aktywów, płynność, długoterminową siłę nabywczą i niezależność aktywów w skrajnych scenariuszach. W efekcie cena złota może być jednocześnie kształtowana przez dwa różne cykle czasowe: krótki, gdzie szybko wyceniane są stopy procentowe, dolar i realna rentowność, i długi — zależny od rezerw oficjalnych, instytucjonalnej alokacji i korekt budżetów ryzyka.

Ta struktura przepływów tłumaczy, dlaczego w tym roku wysoka zmienność złota się utrzymuje. Szybka korekta cen nie musi automatycznie oznaczać zaniku logiki długoterminowej alokacji, podobnie długoterminowy popyt nie gwarantuje, że krótki cykl cenowy będzie niezależny od środowiska stóp. Kluczowe jest rozróżnienie, skąd pochodzą marginesowi uczestnicy kształtujący ceny, a nie sprowadzanie wszystkich zmian cenowych do jednego „bezpiecznego” etykietowania.

Struktura techniczna na wykresie dziennym wskazuje na osłabienie momentum

Patrząc na strukturę dzienną, środkowy pas Bollingera wynosi około 4410,69, cena powróciła w okolice tego poziomu, a dystans między górnym i dolnym pasem nadal pozostaje znaczny. Oznacza to, że wcześniej rozbudowana zmienność cenowa nie została jeszcze całkowicie skonsumowana, obecnie jesteśmy bliżej ponownego zbiegu zmienności i okresu oczekiwania na wydarzenia makro.

W kwestii MACD, DIFF wynosi około 47,24, DEA około 73,47, słupek około -52,45. DIFF poniżej DEA wskazuje na wyraźne osłabienie krótkoterminowego momentum względem wcześniejszych wysokich poziomów, lecz oba wskaźniki pozostają powyżej linii zero, co odzwierciedla jednoczesne występowanie średnioterminowej inercji trendu i ochłodzenia w krótkim cyklu.

7 września amerykański rynek obligacji był zamknięty z powodu świąt, brak nowych obserwacji cen rentowności, a względna zmienność złota, walut i ropy naftowej może być bardziej podatna na fluktuacje płynności. Dlatego w tym tygodniu prawdziwą wartość informacyjną mają nie pojedyncze formacje na wykresach dziennych, lecz zachodzące po publikacji danych inflacyjnych zmiany relacji pomiędzy złotem, krótkoterminowymi rentownościami obligacji, indeksem dolara i ropą.

Najczęściej zadawane pytania

Odpowiedź: Ponieważ obecnie konflikty przede wszystkim znacząco wpływają na transport energii i ceny ropy, a wzrost cen ropy podnosi ryzyko inflacji, co z kolei prowadzi do ponownej wyceny prawdopodobieństwa podwyżki stóp przez Fed i wyższych rentowności obligacji. Złoto jest jednocześnie pod wpływem popytu hedgingowego i wzrostu kosztów alternatywnych aktywów bez odsetek, dlatego nie można tłumaczyć krótkoterminowych ruchów cen poprzez jedną funkcję bezpiecznej przystani.


Odpowiedź: Dane z rynku pracy już zdecydowanie zmieniły oczekiwania dotyczące wrześniowego posiedzenia polityki, a dane inflacyjne będą opublikowane tuż przed posiedzeniem Fed, w ciągu zaledwie kilku sesji. Jeśli presja cenowa utrzyma się, rynek będzie musiał ponownie skalibrować ścieżkę stóp polityki; jeśli presja inflacyjna osłabnie, wcześniejsze wyceny zaostrzenia wywołane danymi z rynku pracy również muszą być ponownie dostosowane.