Złota szansa w obliczu globalnego kryzysu zadłużenia i odpływu kapitału do AI

Portal walutowy 2 września donosi—— Globalne obligacje państwowe są gwałtownie wyprzedawane! Kryzys zadłużenia w połączeniu z odpływem kapitału do AI, przy zagrożeniu stagflacją logika złota zostaje zrekonstruowana

Sytuacja na Bliskim Wschodzie się zaostrza, ceny ropy ponownie rosną, a globalny rynek obligacji przeżywa największą wyprzedaż od dziesięcioleci. Rentowność 10-letnich obligacji USA wzrosła do 4,81%, rentowność 10-letnich niemieckich obligacji osiągnęła najwyższy poziom od 2011 roku, a rentowności obligacji Wielkiej Brytanii i Australii również odnotowały wieloletnie rekordy.

Artykuł wykorzystuje obligacje japońskie jako punkt wyjścia, rozkładając przyczyny i mechanizmy obecnej globalnej burzy zadłużeniowej.

Japoński impas: podwójna presja ekspansji fiskalnej i oczekiwań dotyczących podwyżek stóp

Japoński rynek obligacji jest symbolem globalnego odpływu kapitału z obligacji państwowych. Rentowność 10-letnich japońskich obligacji przekroczyła 3%, powracając do poziomów sprzed trzydziestu lat.

Rząd pod przewodnictwem Sanae Takaichi porzucił cel jednobudżetowego bilansu podstawowego, kierując się w stronę agresywnej ekspansji fiskalnej: zapowiedziana na kwiecień przyszłego roku obniżka podatku konsumpcyjnego na żywność ma kosztować japońskie finanse 4,3 biliona jenów rocznie, a w budżecie na rok 2027 wnioski dotyczące konta ogólnego opiewają na 143 biliony jenów, co oznacza wzrost o około 20 bilionów jenów w porównaniu do pierwotnego budżetu z poprzedniego roku fiskalnego.

Skutki już są widoczne: wśród wniosków budżetowych na rok 2027 koszty obsługi i spłaty zobowiązań z tytułu obligacji wynoszą 36,63 biliona jenów, po raz pierwszy przewyższając wydatki na emerytury, opiekę zdrowotną i inne zabezpieczenia społeczne.

Kapitałowy odpływ do AI kontra rentowność tradycyjnych branż

Oprócz czynników geopolitycznych i oczekiwań inflacyjnych, obecna wyprzedaż jest napędzana przez siłę z sektora technologii: boom inwestycyjny w AI.

Globalni giganci technologiczni, chcąc zdobyć przewagę w AI, znacząco zwiększyli wydatki kapitałowe, pozyskując środki na budowę centrów danych i infrastruktury poprzez emisję wysoko oprocentowanych obligacji korporacyjnych.



W przeciwieństwie do tego, większość tradycyjnych branż stoi w obliczu potrójnej presji: wysokiej inflacji, wysokich stóp procentowych i rosnących kosztów.

Analiza fundamentalna: czy AI wysysa kapitał, czy inwestorzy ograniczają straty w kryzysie zadłużenia?

Główną przyczyną obecnej wyprzedaży obligacji jest pogorszenie sytuacji zadłużeniowej państw oraz utrwalona inflacja, ale nie da się zaprzeczyć, że inwestycje w AI są silnym katalizatorem wyprzedaży w obligacjach.

Ekspansja państwowego zadłużenia i powrót inflacji przynoszą ryzyko kredytowe i inflacyjne.

Zadłużenie publiczne USA przekroczyło 40 bilionów dolarów, przekraczając 120% PKB; dług państwowy Francji stanowi ok. 117% PKB; zadłużenie Japonii przekracza dwukrotność jej PKB.

Kiedy Federal Reserve i Europejski Bank Centralny, próbując opanować inflację, utrzymują jastrzębią postawę, inwestorzy zdają sobie sprawę, że posiadanie długoterminowych obligacji państwowych oznacza stałą deprecjację wartości i erozję siły nabywczej.

Sprzedawanie obligacji i żądanie wyższych rentowności to racjonalna decyzja inwestorów chroniących się przed ryzykiem fiskalnym i inflacją. Przeważające opinie rynkowe wskazują, że 10-letnia rentowność USA musi zbliżyć się do 5%, by była wystarczająco atrakcyjna.

Inwestycje w AI podnoszą koszt alternatywny; wysoko oprocentowane obligacje korporacyjne i wysokie oczekiwania wzrostu ze strony gigantów technologicznych oferują alternatywę dla kapitału odchodzącego z rynku obligacji.

Skoro infrastruktura AI oferuje lepsze perspektywy zysków, inwestorzy tym mniej chcą posiadać 10-letnie obligacje państwowe z rentownością 3–4% i dużym ryzykiem fiskalnym.

Krótko mówiąc, ciężar niespłacalnych zobowiązań państwowych i utrzymująca się inflacja to podstawowe przyczyny obecnej wyprzedaży, a odpływ kapitału do AI oraz podaż obligacji korporacyjnych przyspieszyły ten proces.

Globalna era niskich stóp procentowych zakończyła się bezpowrotnie, a ból związany z wysokimi kosztami finansowania dopiero się zaczyna.

Reakcje łańcuchowe: nowa wycena aktywów i ryzyko stagflacji

Globalne bezpieczne stopy procentowe osiągnęły historyczne szczyty, fundament wyceny aktywów finansowych ulega rekonstrukcji.

Wysokie koszty finansowania nie tylko obniżają wyceny wysoko wycenianych spółek technologicznych, lecz także powodują odpływ kapitału z realnej gospodarki: przemysł, konsumpcja, nieruchomości i inne tradycyjne sektory ograniczają inwestycje i zatrudnienie, nie będąc w stanie ponieść wysokich kosztów kredytu, co prowadzi do kurczenia się bazy podatkowej państwa.

Pod wpływem trzech czynników: wysokiej inflacji, stagnacji tradycyjnych branż i wyczerpania budżetów państwowych, światowa gospodarka przyspiesza w kierunku stagflacji.

W tym procesie logika wyceny złota podlega rekonstrukcji.

Krótkoterminowo, jako aktywo nie oprocentowane, złoto staje się mniej atrakcyjne przy wysokiej realnej stopie procentowej, a kapitał łatwo przepływa do aktywów o wysokiej stopie zwrotu.

Jednak kluczowym powodem obecnej wyprzedaży obligacji jest utrata kontroli nad zadłużeniem państwowym i utrwalona inflacja; nawet bez masowego dodruku pieniądza, konflikty geopolityczne i wzrost cen ropy prowadzą do stagflacji napędzanej kosztami, tworząc patologiczne środowisko stagnacji gospodarczej i jednoczesnych wzrostów kosztów.

W obliczu banków centralnych stojących pod ścianą oraz przewlekłego spadku siły nabywczej walut fiducjarnych, złoto – jako ostateczne aktywo bez ryzyka kontrahenta – zostanie wyraźnie „ponownie aktywowane” w roli aktywa zabezpieczającego przed inflacją i ryzykiem kredytowym państw, stając się ostatnią bezpieczną przystanią inwestorów i banków centralnych na całym świecie.