Analityk Bitunix: Pozostało tylko 15% przedwojennego ruchu przez Ormuz, ceny ropy oraz dolar wywierają presję na globalne aktywa

Według BlockBeats, 22 lipca napięcia na Bliskim Wschodzie dalej rosną. Trump oświadczył, że „nie jest zainteresowany spotkaniem” z Iranem i zagroził zdecydowanym uderzeniem w rejon Qom, gdzie rzekomo ukryte są podziemne obiekty jądrowe; Iran z kolei odpowiedział, że jeśli obiekty jądrowe zostaną zaatakowane, wszystkie interesy USA i ich sojuszników w regionie staną się celami. Chociaż Pakistan wciąż pełni rolę mediatora, sygnały ze strony amerykańskiej, wzywające Iran do „poniesienia konsekwencji”, pokazują, że w najbliższym czasie presja militarna nie ustąpi.

Warto zwrócić szczególną uwagę na dane dotyczące transportu energii. Ruch handlowy przez Cieśninę Ormuz spadł do około 15% poziomu sprzed konfliktu, wielu międzynarodowych armatorów wycofało się; dwa tankowce przewożące saudyjską ropę nawet zawróciły na Morzu Czerwonym i zmieniły trasę na Kanał Sueski. Alternatywna trasa przez Morze Czerwone, ze względu na groźby blokady ze strony bojowników Huti, również stała się niepewna. Jednocześnie Kazachstan ogłosił zawieszenie eksportu ropy przez Morze Czarne, co oznacza, że światowe ryzyko podażowe energii przekształciło się z „problemu jednej cieśniny” w sytuację, gdzie „dwa szlaki transportowe są pod presją jednocześnie”.

Ten szok podażowy zmienia kontekst polityki Rezerwy Federalnej. Najnowsze dane ADP pokazują, że dynamika zatrudnienia w sektorze prywatnym w USA słabnie, lecz zakłady na podwyżkę stóp procentowych jesienią nie ustępują ze względu na możliwość ponownego wzrostu inflacji, jeśli ceny ropy pójdą w górę. Innymi słowy, Rezerwa Federalna stoi przed kombinacją „spowolnienia zatrudnienia i wzrostu inflacji energetycznej”, a nie tylko prostego ochłodzenia gospodarki. To też wyjaśnia, dlaczego amerykańskie fundusze rynku pieniężnego o wartości 8 bilionów dolarów skracają duration i zwiększają udział aktywów overnight oraz o zmiennym oprocentowaniu — duzi gracze wolą poświęcić część zysku, by zachować elastyczność ponownej wyceny.

Rynek walutowy również odzwierciedla wzrost kosztu pieniądza. Kurs dolara wobec jena chwilowo przekroczył poziom 163, najniższy od 1986 roku. Mimo że japoński rząd wcześniej zainterweniował ponad 11 bilionami jenów, nie zdołał powstrzymać wzrostu cen ropy, rentowności amerykańskich obligacji i presji carry trade. Na rynku kolejnym punktem odniesienia jest poziom 165, a niektóre instytucje przewidują, że w ciągu roku może zostać przetestowany nawet poziom 170.

W sferze polityki handlowej administracja Trumpa przygotowuje nowe środki po wygaśnięciu 10-procentowych ceł tymczasowych, a już w tym tygodniu mogą zostać nałożone nowe cła na dziesiątki krajów. Jednocześnie ogłoszono, że jeśli producenci leków generycznych nie przeniosą produkcji do USA w ciągu dwóch lat, w 2028 roku będą podlegać 100% cłu, a w 2029 roku stawka wzrośnie do 200%. Ta strategia „wyznaczania terminu i stopniowego zwiększania ceł” w praktyce wymusza wcześniejszą reorganizację globalnych łańcuchów dostaw, a sektor leków generycznych w Indiach ucierpi najbardziej.

W łańcuchu dostaw technologii pojawiają się również nowe sygnały kosztowe. Według doniesień TSMC od 2027 roku podniesie ceny produkcji wafli do 10%; OpenAI natomiast przyznało, że Hugging Face padł ofiarą ataku hackerskiego, co pokazuje rosnące koszty bezpieczeństwa modeli AI i ekosystemów open source. Branża AI to już nie tylko wyścig o moc obliczeniową, lecz era złożonych kosztów: wafle, energia elektryczna, bezpieczeństwo informacji i odporność łańcucha dostaw.

Uważam, że obecnie kluczowym aspektem obserwacji nie jest to, czy ceny ropy przekroczą krótkoterminowo 100 dolarów, lecz jak długo potrwa blokada transportu energii. Jeśli niska przepustowość Cieśniny Ormuz i Morza Czerwonego utrzyma się przez kilka tygodni, globalne rezerwy szybko się wyczerpią, a jastrzębie nastawienie Rezerwy Federalnej może się pogłębić, wydłużając okres utrzymywania się wysokiego kursu dolara i stóp procentowych krótkoterminowych. W takim otoczeniu korelacja między aktywami wzrośnie, a zarządzanie płynnością i gotówką okaże się ważniejsze niż pogoń za aktywami o wysokiej zmienności.