Nobel uderza w Walsh: Kto powiedział, że forward guidance jest bezużyteczny!?

Przewodniczący Fed, Walsh, podczas swojego pierwszego posiedzenia decyzyjnego w czerwcu ogłosił: „Porzuciliśmy forward guidance”, a we wrześniu ponownie odmówił przedstawienia własnych prognoz w dot plot, argumentując, że rynek powinien „patrzeć na piłkę, a nie na sędziego”.

Cztery miesiące później, 12 października, Królewska Szwedzka Akademia Nauk przyznała tegoroczną Nagrodę Nobla w dziedzinie ekonomii Robertowi E. Hallowi ze Stanford University oraz Michaelowi Woodfordowi z Columbia University — ten ostatni jest właśnie twórcą teorii forward guidance, a jego główne przesłanie brzmi: umiejętność banku centralnego w zarządzaniu oczekiwaniami jest ważniejsza niż sama stopa procentowa.

Komitet przyznający nagrodę uzasadnił wybór w ten sposób: niezależnie od tego, czy gospodarstwa domowe wydają pieniądze, czy przedsiębiorstwa ustalają ceny — wszyscy myślą o jutrze. Jeśli bank centralny chce ustabilizować gospodarkę, musi kontrolować oczekiwania dotyczące przyszłości, a najważniejszym do tego narzędziem jest komunikacja.

To może brzmieć jak oczywistość, ale ekonomiści potrzebowali dziesięcioleci, by przekształcić tę intuicję w wymierny, użyteczny model — wszystko zaczęło się od śmiertelnego błędu poprzedniej generacji modelu keynesowskiego.