Jeśli rentowność obligacji skarbowych USA będzie nadal rosnąć, jakie działania podejmie Waszyngton w następnej kolejności?
路透社2026/10/05 10:11Ministerstwo Finansów utrzymuje płynność poprzez emisję krótkoterminowych bonów skarbowych oraz niewielkie operacje odkupu. Niektórzy postulują ograniczenie wydatków jako sposób na rozwiązanie problemu zadłużenia. Ograniczenia polityczne zwiększają ryzyko inflacji, co szkodzi interesom posiadaczy obligacji. Karen Brettell, Reuters, 5 października — Koszt pożyczek rządu USA rośnie, przy jednoczesnym wyczerpaniu się łatwych sposobów kontrolowania tych kosztów. Rentowności długoterminowych obligacji skarbowych osiągnęły poziomy najwyższe od blisko 20 lat i wydają się wynikać z trwałych przyczyn. Waszyngton masowo emituje obligacje, rekompensując niezmniejszający się deficyt budżetowy. Tempo spadku inflacji jest powolne, a mimo trudnej sytuacji w sektorze nieruchomości i motoryzacyjnym, boom inwestycyjny związany ze sztuczną inteligencją utrzymuje gospodarkę na tyle silną, że stopy procentowe nie spadają. W rezultacie, z ponad 40 bilionów dolarów długu, sama obsługa odsetek kosztuje rocznie około 1 bilion dolarów. Waszyngton ma pewne narzędzia, od większego wykorzystania krótkoterminowych pożyczek, po ekstremalne działania, jak ograniczenie rentowności przez Fed. Im dalej decydenci posuwają się w korzystaniu z tych narzędzi, tym większe ryzyko eskalacji inflacji, co oznacza więcej problemów dla posiadaczy obligacji. Torsten Slok, główny ekonomista Apollo Global Management stwierdza, że na każdych 5 dolarów wpływających z podatków, 1 dolar idzie na spłatę długu. „To bardzo, bardzo wysoki poziom, który będzie dalej rosnąć.” Donald Trump podczas wywiadu dla czasopisma „Time” 28 września powiedział, że dług można spłacić poprzez wzrost gospodarczy lub inflację. Jeśli to się nie uda, Ministerstwo Finansów ma inne, od łagodnych po radykalne, opcje działań. Aktualnie polega bardziej na emisji krótkoterminowych bonów i drobnych odkupywaniu starego długu w celu pobudzenia płynności rynków. W gorszym scenariuszu kolejnym krokiem będzie interwencja Fed. Może to oznaczać wykup dużej ilości długoterminowych obligacji, jak w Operacji Twist z 1961 roku, lub bezpośrednie nałożenie limitu na rentowność długoterminową — środka, którego USA nie stosowały od II wojny światowej. Im bardziej radykalna jest interwencja, tym bardziej stopy spadają, ale tym większe zagrożenie inflacją. „Zbliżamy się do punktu, w którym rząd wyraźnie nie jest zadowolony z obecnych poziomów stóp,” powiedział Jeffrey Gundlach, dyrektor generalny DoubleLine Capital podczas ostatniego wydarzenia inwestycyjnego. Operacja Twist Na podstawie dotychczasowych doświadczeń, prawdopodobnym pierwszym krokiem eskalacji byłoby pełne wznowienie „Operacji Twist” — strategii z 1961 r., polegającej na sprzedaży krótkoterminowych obligacji i zakupie długoterminowych, by wypłaszczyć krzywą rentowności. Do realnego wdrożenia „Operacji Twist” potrzebna jest pomoc Fed, ale ten może nie działać, chyba że nastąpią wyraźne kłopoty finansowe. Slok wskazuje, że bez bilansu Fed „Ministerstwo Finansów ma bardzo ograniczone narzędzia do obniżania stóp”. Szef Fed, Kevin Warsh, krytykował kiedyś duże zakupy obligacji przez Fed, uznając je za zamazanie granic między polityką pieniężną a zarządzaniem długiem państwa. Wzywał do nowej umowy między Ministerstwem Finansów a Fed, która przewidywałaby jawną komunikację szefa Fed i sekretarza skarbu na temat celów dla bilansu Fed i emisji obligacji. Sterowanie krzywą rentowności Jeśli zakupy w ramach „Operacji Twist” nie przyniosą efektu, kolejnym krokiem byłoby wprowadzenie bezpośredniego limitu na krzywą rentowności, czyli zobowiązanie banku centralnego do nieograniczonych zakupów długu w celu utrzymania rentowności poniżej ustalonego pułapu. Od 1942 do 1951 roku, przed podpisaniem Umowy Ministerstwo Finansów-Fed, długoterminowa rentowność amerykańskich obligacji była sztucznie utrzymywana na poziomie 2,5%, by sfinansować wydatki wojenne i powojenny wzrost gospodarczy. Bank Japonii stosował taką politykę w latach 2016–2024. Sztuczne zaniżenie stóp łagodzi presję polityczną wynikającą z deficytu fiskalnego, ale polityka działa tylko wtedy, gdy inwestorzy wierzą, że otrzymają zwrot swoich dolarów nieskażonych inflacją. Jeśli to zaufanie zniknie, skup obligacji zamiast obniżać, może podwyższyć inflację. Veronique de Rugy z Mercatus Center na George Mason University uważa, że jedynym wyjściem z długu jest cięcie wydatków. „Kongres musi dokonać korekty fiskalnej, czyli wdrożyć oszczędności. Fed nie podoła temu zadaniu samodzielnie.” Dwie ścieżki John Higgins, główny doradca ekonomiczny Capital Economics wskazuje, że od II wojny światowej USA tylko dwukrotnie znacząco zmniejszyły stosunek długu do PKB, a sytuacja posiadaczy obligacji była wtedy diametralnie różna. Po wojnie udział długu w PKB zmalał z ok. 106% w 1946 r. do 23% w 1974 r., a rentowność obligacji 10-letnich wzrosła z 2,2% do 7,5%. W latach 90. wskaźnik spadł z 48% do 32%, a rentowność również malała. Co powoduje tę różnicę? Po wojnie koszty pożyczek były ograniczone, a i
Karen Brettell
Reuters, 5 października - Koszty pożyczek rządu USA rosną, a proste sposoby kontroli tych kosztów są już niemal wyczerpane.
Rentowności długoterminowych obligacji skarbowych zbliżają się do najwyższego poziomu od dwudziestu lat i wydaje się, że nie jest to zjawisko tymczasowe. Waszyngton intensywnie emituje obligacje, by pokryć niezmniejszający się deficyt budżetowy. Tempo wygaszania inflacji pozostaje powolne. Ponadto, mimo trudności w sektorach nieruchomości i motoryzacyjnym, inwestycje w sztuczną inteligencję napędzają gospodarkę na tyle mocno, by utrzymywać stopy procentowe na wysokim poziomie.
W rezultacie, wśród zadłużenia przekraczającego 40 bilionów dolarów, sama obsługa odsetek kosztuje rocznie około 1 bilion dolarów.
Waszyngton posiada możliwości radzenia sobie z tym problemem — od większego uzależnienia od krótkoterminowych pożyczek po ekstremalne działania, takie jak wyznaczenie górnych limitów rentowności przez Federal Reserve. Im głębiej decydenci sięgają po takie narzędzia, tym większe zagrożenie inflacją, co może oznaczać dodatkowe trudności dla posiadaczy obligacji w przyszłości.
Torstten Slok, główny ekonomista Apollo Global Management, informuje, że na każde 5 dolarów wpływających z podatków rząd USA przeznacza 1 dolara na obsługę długu. „To bardzo, bardzo wysoka liczba i będzie rosła.”
Prezydent USA Donald Trump powiedział podczas wywiadu dla magazynu Time 28 września, że zadłużenie można spłacić poprzez wzrost gospodarczy lub inflację.
Jeśli te sposoby zawiodą, Ministerstwo Finansów może sięgnąć po różne inne rozwiązania — od łagodnych do radykalnych. Obecnie resort częściej polega na emisji krótkoterminowych bonów skarbowych oraz niewielkich operacjach odkupu starych obligacji, aby zwiększyć płynność rynku.
W gorszym scenariuszu kolejne działania mogą wymagać interwencji Federal Reserve. Jednym ze sposobów byłoby masowe nabywanie długoterminowych obligacji, podobne do „operacji twist” z 1961 roku; innym — bezpośrednie wyznaczenie limitów rentowności, co w USA nie zdarzyło się od czasów II wojny światowej. Im bardziej radykalne są działania decydentów, tym mocniej stopy są obniżane, ale tym większe jest ryzyko podsycenia inflacji.
„Zbliżamy się do sytuacji, w której rząd oczywiście nie jest zadowolony z obecnego poziomu stóp procentowych”, powiedział Jeffrey Gundlach, CEO DoubleLine Capital podczas ostatniego wydarzenia inwestycyjnego.
Operacja twist
Z dotychczasowych doświadczeń wynika, że pierwszym rozszerzonym krokiem może być pełne wznowienie „operacji twist”. To strategia z 1961 roku polegająca na sprzedaży krótkoterminowych obligacji i zakupie długoterminowych w celu wypłaszczenia krzywej rentowności.
Realizacja znaczącej „operacji twist” wymaga wsparcia Federal Reserve, lecz Fed prawdopodobnie pozostanie pasywny, chyba że dojdzie do wyraźnej sytuacji kryzysowej. Slok wskazuje, że bez bilansu Fed „Ministerstwo Finansów ma bardzo ograniczone zasoby do obniżania stóp procentowych”.
Jednak Kevin Warsh, prezes Fed, krytykował trzymanie przez Fed ogromnych ilości obligacji skarbowych i innych papierów wartościowych, argumentując, że masowy skup zaciera granice między polityką monetarną a zarządzaniem długiem państwowym.
Wezwał do zawarcia nowego porozumienia między Ministerstwem Finansów i Federal Reserve, na mocy którego przewodniczący Fed i sekretarz finansów będą publicznie komunikować cele dotyczące bilansu Fed i emisji obligacji przez Ministerstwo Finansów.
Kontrola krzywej rentowności
Jeśli zakupy w stylu „operacji twist” okażą się nieskuteczne, kolejnym krokiem byłaby jasna kontrola krzywej rentowności. W tym wariancie bank centralny zobowiązuje się do nieograniczonego zakupu długu państwowego, utrzymując długoterminowe rentowności poniżej ustalonego limitu. Od 1942 do 1951 roku, przed podpisaniem „Porozumienia Ministerstwo Finansów-Federal Reserve”, Fed utrzymywał górny limit rentowności długoterminowych obligacji skarbowych na poziomie 2,5%, pomagając zebrać fundusze na II wojnę światową oraz powojenną odbudowę. Bank Japonii wdrażał odmianę tej polityki w latach 2016-2024.
Poprzez sztuczne obniżanie stóp kontrola krzywej rentowności łagodzi polityczne naciski związane z deficytem budżetowym. Polityka ta działa tylko wtedy, gdy inwestorzy nie obawiają się otrzymania zdewaluowanego przez inflację dolara. Gdy ta pewność zostaje zachwiana, skup obligacji zaplanowany jako narzędzie tłumienia stóp zaczyna działać na rzecz inflacji, której miał zapobiegać.
Veronique de Rugy, starszy naukowiec z Mercatus Center, George Mason University, twierdzi, że w ostateczności jedyną drogą rozwiązania problemu długu jest cięcie wydatków. „Kongres musi dokonać korekty fiskalnej, mówiąc wprost — wdrożyć austerity. Fed sam nie jest w stanie tego zrobić.”
Dwie ścieżki
John Higgins, główny doradca ekonomiczny w Capital Economics, zauważa, że od II wojny światowej USA tylko dwa razy znacząco obniżyły stosunek długu do GDP, a za każdym razem sytuacja posiadaczy obligacji była odmienna. Po wojnie stosunek długu do GDP spadł z około 106% w 1946 roku do 23% w 1974, ale rentowności dziesięcioletnich obligacji skarbowych wzrosły z 2,2% do 7,5%. W latach 90. zadłużenie spadło z 48% do 32%, a rentowności spadały.
Skąd ta różnica? Po wojnie ograniczone koszty pożyczek i relatywnie wysoka inflacja sprzyjały wzrostowi nominalnemu gospodarczemu, którego tempo przewyższyło rentowności obligacji, pozwalając ograniczyć zadłużenie bez rygorystycznej dyscypliny fiskalnej. W latach 90. stopy procentowe były nieco wyższe niż tempo wzrostu gospodarczego i kluczową rolę odegrała kontrola wydatków oraz wzrost dochodów fiskalnych.
Obecne opcje podążają tymi dwoma ścieżkami: jedna to polityka oszczędnościowa z obniżeniem rentowności, druga to finansowe represje wraz z inflacją — nawet jeśli wskaźnik długu się poprawia, rentowności rosną. Dziś wydatki obowiązkowe stanowią większy udział w budżecie niż w latach 90., a Kongres nie chce ani podnosić podatków, ani ciąć wydatków. Higgins uważa, że ryzyko „przesuwa się” w stronę inflacyjnej ścieżki, co będzie szkodzić posiadaczom obligacji.
(Dla wygody osób nieposługujących się językiem angielskim jako ojczystym, Reuters automatycznie tłumaczy swoje materiały na inne języki. Ponieważ automatyczny przekład może zawierać błędy lub nie oddawać pełnego kontekstu, Reuters nie gwarantuje dokładności automatycznych tłumaczeń, udostępniając je wyłącznie dla wygody czytelników. Reuters nie ponosi odpowiedzialności za szkody czy straty wynikające z korzystania z automatycznych funkcji tłumaczenia.)
Zastrzeżenie: Treść tego artykułu odzwierciedla wyłącznie opinię autora i nie reprezentuje platformy w żadnym charakterze. Niniejszy artykuł nie ma służyć jako punkt odniesienia przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnych.
Może Ci się również spodobać
Premia 42%, pięć lat, by zrównać się z kosztem kapitału – Schneider Electric bije rekord, kupując PTC za 23 miliardy dolarów, akcje gwałtownie spadają
Przejęcie przez Schneider Electric firmy PTC, zajmującej się oprogramowaniem przemysłowym, to najnowszy ruch europejskich przedsiębiorstw przemysłowych przyspieszających inwestycje w AI. Chociaż logika strategiczna została doceniona przez analityków, cena finansowa transakcji jest wysoka. Przewiduje się, że PTC osiągnie do 2031 roku zysk operacyjny w wysokości zaledwie około 1,5 miliarda dolarów, a oczekiwane oszczędności kosztów, które mają zostać osiągnięte za trzy lata, mogą wnieść zaledwie dodatkowe 280 milionów dolarów.
Spacex zamknął notowania zwyżką o 7,6%, osiągając najwyższy poziom od czerwca, pomagając Muskowi „odzyskać” tytuł bilionowego miliardera.
Akcje SpaceX wzrosły w poniedziałek o prawie 8%, a majątek netto Elona Muska ponownie przekroczył bilion dolarów, osiągając około 1,03 biliona dolarów i przywracając go na szczyt listy najbogatszych. Morgan Stanley opublikował pozytywny raport, wyznaczając cenę docelową na poziomie 300 dolarów i wskazując, że wartość firmy jest niedoszacowana. Wzrost napędzany jest wieloma czynnikami, w tym oczekiwaniami dotyczącymi odzysku Starship, ekspansją działań AI oraz kontraktami obronnymi wartymi ponad 12,7 miliarda dolarów.
Tylko technologiczni miliarderzy zarabiają w tym roku: boom na AI zwi ększył ich majątek o 845 miliardów dolarów, niemal 40% przypada Elonowi Muskowi
Według indeksu miliarderów Bloomberg, około 100 miliarderów z branży technologicznej wśród 500 najbogatszych ludzi świata w ciągu pierwszych dziewięciu miesięcy tego roku powiększyło swoje majątki łącznie o 845 miliardów dolarów, ustanawiając tym samym historyczny rekord dla tego okresu. Jednocześnie majątki najbogatszych spoza sektora technologicznego zmniejszyły się w tym samym czasie łącznie o 62 miliardy dolarów. Sam Elon Musk zwiększył swój majątek o 310 miliardów dolarów w pierwszych dziewięciu miesiącach roku, co stanowi około 40% całkowitego wzrostu indeksu.
Po wspólnym uwolnieniu rezerw przez G7, Trump ponownie podejmuje działania przed wyborami, aby obniżyć ceny ropy: podobno planuje złagodzić ograniczenia dotyczące stosowania zwolnionego z podatku „czerwonego diesla”
Według doniesień oczekuje się, że administracja Trumpa ogłosi odpowiedni plan najwcześniej w poniedziałek, a zakres wykorzystania czerwonego oleju napędowego może zostać rozszerzony na pojazdy drogowe. W ubiegły piątek G7 ogłosiło uwolnienie 100 milionów baryłek rezerw ropy naftowej na sytuacje awaryjne oraz znaczne zwiększenie dostaw oleju napędowego w ciągu ostatnich 20 dni. Następnie Trump oznajmił, że Stany Zjednoczone nie będą już stosować zakazu eksportu oleju napędowego, Europa dysponuje dużymi ilościami oleju napędowego, a USA również zwiększy dostawy.
Ceny krypto
Więcej
