Analityk Bitunix: Podwójny kryzys zbliża się — rynek jednocześnie doświadcza wstrząsu energetycznego i presji długoterminowych obligacji

Według informacji BlockBeats, 23 lipca sytuacja na Bliskim Wschodzie przeszła z „ryzyka pojedynczej cieśniny” do „ryzyka podwójnych wąskich gardzieli”. Zarówno Cieśnina Ormuz, jak i Morze Czerwone – Cieśnina Bab al-Mandab są równocześnie narażone na zagrożenia militarne: Iran oraz bojownicy Huti wywierają presję odpowiednio na żeglugę w Zatoce Perskiej oraz na Morzu Czerwonym, podczas gdy Stany Zjednoczone równolegle wysyłają do regionu bliskowschodniego wojska specjalne, samoloty bojowe i bombowce dalekiego zasięgu. Prawdziwym zagrożeniem dla rynku nie jest już tylko szok cen ropy, lecz strukturalny wzrost kosztów globalnego transportu energii i ubezpieczeń. Gdy cena ropy Brent ponownie zbliża się do poziomu 95 dolarów, nie jest to już problem krótkoterminowej podaży i popytu, lecz premia ryzyka związanego z globalną logistyką i bezpieczeństwem energetycznym na nowo wliczana do wyceny aktywów.

Warto również zwrócić uwagę, że ten szok energetyczny występuje w rozbieżności z polityką banków centralnych na świecie. Choć Europejski Bank Centralny prawdopodobnie pozostawi stopy procentowe bez zmian w tym tygodniu, to gwałtowny wzrost cen energii w ciągu miesiąca sprawił, że rynek zaczyna przewidywać możliwość kolejnej podwyżki stóp we wrześniu; Japonia wobec osłabienia jena i presji ze strony inflacji importowanej, jest otwarta na przyspieszenie podwyżek stóp. Dla porównania, spadek CPI w USA w czerwcu chwilowo złagodził presję na natychmiastową podwyżkę przez Fed w lipcu, lecz po wycofaniu przez Walscha forward guidance przewidywalność przyszłej polityki banku centralnego wyraźnie spadła. Rynek swapów całkowicie wycenił podwyżkę o 25 punktów bazowych przed końcem września, co oznacza, że sednem transakcji nie jest już pytanie „czy w tym miesiącu dojdzie do podwyżki”, lecz „czy szok energetyczny utrzyma inflację na podwyższonym poziomie”.

Nie można także lekceważyć sygnałów z rynku obligacji długoterminowych. Rentowność 30-letnich obligacji skarbowych USA utrzymuje się powyżej 5%, notując rzadkie poziomy niespotykane od prawie 20 lat, co odzwierciedla potrójną presję: deficyt budżetowy, finansowanie infrastruktury AI oraz ryzyko inflacyjne. Osłabienie popytu zagranicznego i krajowe preferencje inwestorów dla obligacji krótkoterminowych sprawiają, że koszty pożyczkowe rządu USA w przyszłości napotkają wyższe bariery. Obecnie kluczowy poziom obserwowany przez rynek to już nie 5%, lecz to, czy okolice 5,25% wywrą realny wpływ na wyceny akcji i stabilność finansową.

Wydatki kapitałowe na AI to kolejna niedoszacowana zmienna. Google podniosło prognozę wydatków inwestycyjnych na 2026 rok do 195–205 miliardów dolarów, OpenAI zwiększyła prognozę wydatków na cloud computing do 2030 roku do 700 miliardów dolarów, a AMD zawarło z Anthropic umowę na dostawy chipów i inwestycje o wartości kilkudziesięciu miliardów dolarów. Oznacza to, że giganci technologiczni będą przez najbliższe lata intensywnie emitować długoterminowe obligacje, konkurując z Departamentem Skarbu USA o długoterminowy kapitał. Rynek wchodzi w etap, w którym „rządowy deficyt + infrastruktura AI” wspólnie absorbują globalne oszczędności, co utrudnia szybki spadek długoterminowych stóp procentowych.

Kombinacja polityk rządu Trumpa również zwiększa niepewność inflacyjną. Z jednej strony przygotowuje się do uruchomienia nowej rundy ceł 301 na kilkadziesiąt gospodarek, z drugiej – wprowadza dwuletni okres ochronny wolny od ceł na leki generyczne, co pokazuje, że Biały Dom wciąż szuka równowagi między „presją zewnętrzną” a „kontrolą cen wewnętrznych”. Problem jednak polega na tym, że jeśli ceny ropy utrzymają się na wysokim poziomie, cena benzyny ponownie przekroczy 4 USD za galon i dodatkowo wzrosną koszty ceł, presja inflacyjna może okazać się bardziej trwała niż obecnie zakłada rynek, bezpośrednio wpływając na ryzyko polityczne przed listopadowymi wyborami śródokresowymi.

Z perspektywy wyceny aktywów obecnie najważniejszym „sygnałem drugiego rzędu” jest to, że rynek stoi jednocześnie wobec „ryzyka podaży energii” i „ograniczeń podaży kapitału”. Pierwsze podnosi inflację i koszty transportu, drugie – poprzez rentowności długoterminowych obligacji oraz zapotrzebowanie na kapitał dla AI – podbija globalne koszty finansowania. Taka kombinacja oznacza, że dalszy wzrost wycen ryzykownych aktywów napotyka dodatkowe bariery, a kapitał będzie preferował aktywa krótkoterminowe i te zdolne do generowania stabilnych przepływów pieniężnych. Kluczowym pytaniem nie jest już tylko, czy cena ropy przekroczy 100 dolarów, lecz czy rentowność 30-letnich obligacji Stanów Zjednoczonych ustabilizuje się powyżej 5%; jeśli ten poziom zostanie zaakceptowany przez rynek, cały globalny system dyskontowy będzie musiał się przebudować.