Mula sa Non-Farm at reaksyon ng merkado: Sinusuri ang panghuling estratehiya ng pagresolba ng Federal Reserve at Treasury Department

Balitang Tagapamagitan Setyembre 7—— Malakas ang dating ng Non-farm Payrolls, tumataas ang inaasahan sa pagtaas ng interes, bakit walang matinding pagkabahala sa merkado?

Ang pangunahing hirap ngayon ng kapitalistang merkado sa Estados Unidos at ng macroekonomiya hindi na panandalian ang trabaho kundi ang patuloy na mataas na market rate na dulot ng implasyon at pambansang utang, kasabay ng mahihinang galaw ng US stocks.

Hindi lang tumaas nang malaki ang cost ng pagpopondo ng utang ng gobyerno ng Estados Unidos ang mataas na yield, pinalalala rin nito ang pressure sa fiscal deficit, pinipigil ang market valuation ng stock, at hinaharang ang corporate investment at consumer spending, kaya naging malaking hadlang ito sa patuloy na paglago ng ekonomiya ng U.S.

Dahil dito, ilang ulit nang malakas na pinuna ni Trump ang Federal Reserve, diretsahang naghayag na hindi dapat magtagal ang mataas na interest rate environment sa US, at matinding nagbanta: Kung patuloy na tatanggihan ng Federal Reserve ang pagbaba ng interes at panatilihin ang matataas na rate, putulin ng Estados Unidos ang trade sa lahat ng bansang may trade deficit, gagamit ng matinding trade tactics para piliting mag-adjust ng monetary policy—kaya lubos na nailantad ang kontradiksyon sa loob mismo ng Amerika sa pagitan ng 'gusto ng mababang rate' at 'takot basta-basta magbaba ng rate'.

Malakas na Non-farm Payrolls: Bakit hindi nagdulot ng panic sa merkado?

Ang datos ng Non-farm Payrolls ng Agosto ngayong linggo, kung titignan sa ibabaw, ay lubos nang nagkulong ng posibilidad na bumaba ang rate ng Federal Reserve sa panandalian.

Nagdagdag ang Non-farm Payrolls ng 162,000 trabaho ngayong Agosto, tatlong beses ng inaasahan ng merkado, nanatili ang unemployment rate sa 4.1%, tumaas ang labor participation rate sa 61.6%—unang beses sa loob ng 11 buwan, at bumaba ang U-6 broad unemployment rate sa 7.7%—pinakamababa mula June 2025. Nadagdagan pa nang paakyatin ang July data, kaya mukhang malakas ang labor market higit sa inaasahan.

Sa tradisyonal na pag-iisip na “good news is bad news,” itinaas nito agad ang inaasahan sa pagtaas ng rate, kaya bumaba ang US tech stocks sa araw na iyon. Maging si Trump nagalit sa Truth Social sa ganitong kakaibang paniniwala sa merkado na “magandang employment, lagapak ang stock.”

Ngunit hindi naman bumagsak ang merkado—ano ang tunay na lohika nito?

Dahil ang merkado ay mabilis na nagkakalibrate ng pricing: Ang malakas na non-farm payrolls ay unang patunay na malusog pa rin ang tunay na ekonomiya ng US at tuluyang pinapawi ang takot sa “hard landing” at recession.

Pagdating sa US stocks, ang malusog na economic fundamentals at matibay na kita ng mga kumpanya (sa numerator side) ang pangunahing suporta.

Lalo pang mahalaga, napagtanto ng merkado—ang pagbaba ng market financing cost at US Treasury yield ay hindi lamang nakadepende sa interest rate cuts.

CPI at PPI Data: Malalim na konsiderasyon sa hawkish na posisyon ng Federal Reserve

Pagkatapos ng non-farm, aabangan ng merkado ngayong linggo ang PPI (Setyembre 10) at CPI (Setyembre 11), mga datos bago ang Federal Reserve silence period noong Setyembre 5, na magsisilbing huling “touchstone.”

Inaasahan ng merkado na ang Agosto CPI ay aakyat ng 0.4% month-on-month, maaaring bumaba nang bahagya sa 3.3% year-on-year; ang core CPI naman ay inaasahang bababa sa 2.3% year-on-year, ngunit dahil sa geopolitical situation at pagtaas ng diesel, inaasahang tataas ng 0.4% month-on-month ang PPI, at maaaring umakyat sa 5.4% year-on-year.

Panig ng Fed: Mahigpit na binabantayan ng Federal Reserve bureaucracy (tulad nina Waller, Williams) ang dalawang datos na ito. Malinaw na sinabi ni Waller na kung tumaas ang inflation data, siguradong tataas ang rate.

Pinanatili ng Federal Reserve ang hawkish outlook dahil, kung walang banta ng recession sa tunay na ekonomiya, ang sapilitang rate cut ay mabilis magpapaalab ng inflation expectations—na magpapataas din ng mahahabang US Treasury yield dahil sa inflation premium.

Ang tila magkasalungat na polisiya: Paano nagtutulungan ang Federal Reserve at Treasury upang itaas ang halaga ng US Treasury?

Sa unang tingin, magkaiba ang taktika: Ang Federal Reserve ay nagpapatupad ng mahigpit na monetary policy (mataas ang rate at hawkish na pananalita), habang ang Treasury ay pinamamahalaan ng maingat ang liquidity—tila magkaiba, ngunit actually ay magkatuwang sa pagpapalakas ng market credit ng US Treasury:

Pagpapaigting ng Fed (pagprotekta sa independensya, pagpigil sa inflation expectation): Pinatutunayan ng Fed gamit ang matibay na hawkish stance ang independensya ng central bank, at ipinapakita sa buong mundo ang determinasyon nitong pigilan ang ‘second wave ng inflation’.

Matagumpay nitong na-anchor ang long-term inflation expectations at naalis ang “uncontrolled inflation premium” sa US Treasury.

“Pinagagalaw ang stagnant capital” ng Treasury (hindi nagpapaluwag, kundi dinidirekta ang liquidity sa sektor): Hindi basta-basta nagpi-print ng pera ang Treasury (katulad ng pansin ng team ni Bessent), kundi ina-adjust ang bond issuance structure para ilabas ang idle liquidity mula sa commercial banks at financial institution (tulad ng reverse repo funds) na nakatengga sa Federal Reserve, at i-direkta ito sa US Treasury secondary market at real economy.

Hindi lang hindi nagdulot ito ng inflation, kundi pinaayos pa ang buying structure at liquidity ng government bonds.

Sistematikong solusyon: Kontrol sa presyong pandaigdig ng langis at “pagpapalago ng kita” ng bansa at middle class

Bukod sa mga kasangkapang pinansyal, mas malalim na policy reform ang ginagawa ng Amerika:

Geopolitics at price control ng langis (targeted inflation control): Sa harap ng imported inflation dulot ng geopolitics, hindi passive ang US—bagkus ay gumagamit ito ng financial games, media influence, at policy pressure sa mga oil exporting country tulad ng Iran para pilitin pababain ang oil premium.

Sa pagpapanatiling mababa ng presyo ng langis, naputol ang ugat ng inflation rebound at nilinis ang pinakamalaking balakid sa pagbaba ng interest rate.

Pambansang income growth at deficit control: Hindi salungat ang pagtitipid sa aktibong income growth. Ginagamit ng gobyerno ang tariffs, crackdown sa foreign tax evasion, at oil wars para makuha ang mahahalagang oil resources—“mas maraming kita ang bansa”; kasabay ng kontrol sa fiscal deficit, pinapakita sa global creditors ang kakayahang ayusin ang balance sheet.

Rekonstruksyon ng K-type distribution (gawin mas malaki ang kita ng middle class, palakasin ang endogenous growth): Bagaman matatag ang consumption ng mayayaman sa US dahil sa asset appreciation, ramdam ng middle at lower income group ang tindi ng presyo (tulad ng binanggit ni Shilling na tumataas na supermarket prices, bagsak ang consumer confidence, tumataas ang bankruptcy rate, at 18% na pagbulusok ng same-store sales ng Lululemon).

Hindi magkasalungat ang deficit control at income growth ng middle class. Sa pagtutok ng kita mula sa policy reforms at reshoring ng industriya sa middle class, mas naghahakot ng kita ang mga pamilya at mga negosyo.

Gamit ang mas mataas na marginal propensity to consume ng middle class, mabilis na napapalakas ang consumption sa domestic market, napalalawak ang national tax base, at sa wakas, natutupad ang pagbabago mula sa “debt-driven” patungo sa “shared prosperity ng bansa at middle class, at tunay na internal economic growth”.

Buod:

Ang kapitalistang merkado ng US ay sumasailalim sa panandaliang logic switch: mula sa internal na ekonomiya at fundamentals, open source at austerity, kontrol sa government at national debt rating, para pigilan ang pagtaas ng yield.

Pinanatili ng Federal Reserve ang tight monetary stance para protektahan ang independence at i-anchor ang inflation expectations, habang ini-activate naman ng Treasury ang stagnant liquidity para suportahan ang US Treasury—pinapataas ng dalawa ang market rating at credit ng US Treasury.

Idagdag pa ang geopolitics para pababain ang oil price, pagpasok ng kita, reduksyon ng deficit, at policy restructuring para palakasin ang kita ng middle class.

Itong systematic approach ang tamang solusyon para “mapababa ang market interest rate, maibsan ang debt pressure, at masuportahan ang valuation ng US stock”.

Ngunit kung magiging matagumpay, kung makakaraos ang Amerika sa panahon ng mataas na rate, gera, at mataas ang stock, at K-shaped economics—o kahit manalo lang sa labanan ng opinyong pampubliko—yan ay patuloy nating susubaybayan.